- Er komt een scherpere afbakening van wat wij scharen onder jeugdzorg. Nog te vaak krijgen kinderen hulp voor zaken die horen bij normaal opgroeien of blijkt hulp niet effectief.
- Huiselijk geweld en kindermishandeling verdienen de hoogste prioriteit. Waar signalen zijn van kindermishandeling moet hulp direct beschikbaar zijn.
- Opgroeien gaat nu eenmaal met horten en stoten. Van ouders verwachten wij dan ook dat zij verantwoordelijkheid nemen voor het gezond opgroeien van hun kinderen.
- Wanneer hulp nodig is, focussen wij op normaliseren. Wij plakken niet onnodig stickers en maken het niet zwaarder dan nodig.
- Een goede preventie kan de hulpvraag verminderen. Zo voorkomen wij ook dat zwaardere hulp moet worden geboden. Problemen met kinderen en gezinnen proberen wij dan ook zo vroeg mogelijk te signaleren. Sociale wijkteams, huisartsen, schoolartsen, scholen en sportclubs hebben hierin een belangrijke rol. Met hen blijven wij in gesprek om te zorgen dat deze aanpak zo effectief mogelijk is. Vroeg signalering van schoolverzuim is daarbij ook belangrijk.
- De wachtlijsten in de jeugdzorg moeten serieuzer worden aangepakt. Als kinderen hulp nodig hebben moet dat mogelijk zijn zonder dat zij maandenlang moeten wachten. Dat geldt zowel voor de reguliere-, als voor de gespecialiseerde jeugdzorg.
- Ieder gezin heeft één hulpverlener als aanspreekpunt. Dat creëert vertrouwen en maakt dat hulp effectief kan worden geboden.
- Het coronavirus heeft het belang van mentale gezondheid extra onderstreept. Door met scholen en sportverenigingen al vroeg in te zetten op het weerbaar maken van de jeugd en het bespreekbaar maken van de mentale gezondheid, kunnen veel problemen worden voorkomen.